معماری

معماری ، این هنر کهن که قدمتی به اندازه تاریخ دارد و عظمتی به اندازه توان بشری و روحی به اندازه سرشت آدمی ، این هنر اساطیری و این هنر انسانی سالیان زیادی است که با بشر همراه است و نماد تفکر و روح و عظمت و سرشت بشری است و بشر در دوران کهن هنر خود را و توان خود را در معماری متجلی می کرد.

 تاریخ پر است از معماران بزرگ که اول بار معمار تفکر انسانی و روح انسانی بودند تا معمار خشت و گل بی روح و سرد. از همین روست که شاید همیشه گفته اند معمار اول باید زیبایی و احساس را بشناسد تا بتواند به اجسام بی روح ، روحی از جنس خود ببخشد و بنایی بسازد و اثری بر پا کند که همه اش روح انسانی و زیبایی در آن متجلی میشود.

مدرنیسم، عبور از دوران سنت به مدرنیته است. دورانی که انسان سعی کرد این بار با گسستی در تفکرات گذشته راهی نو آغاز کند. دراین میان ، این معماری بود که اول بار همه این مسئولیت ها را به تنهایی بر دوش کشید و انسان را به طور کامل مشایعت کرد. دورانی که معماری ساز و کاری جدید یافت و با همزیستی ابزار مدرن توانست شکل ها و ساختارهای جدید بیافریند. رنگ ها و اشکال هندسی و ابزارها به کمک فکرها در هم آمیختند و هنر معماری نو را بنا نهادند ، در این میان یعنی زمانی که انسان در افکار متعدد و گاه مخدوش غوطه ور بود و در اثبات "من"  غریبه گی پیشه کرده بود ، معماری هیچگاه با انسان غریبه نبود .

ساختار شکنی معماری مدرن و عبور از سنت بر کسی پوشیده نیست و این برگرفته از نیاز انسان بود اما معماری متوقف نشده دریافت که باید راهی نو بپیماید و انسان را با گذشته آشتی دهد و این همان وظیفه امروزی معمار است.

معمار پست مدرن خوب میداند چه میخواهد. نقد مدرنیته در حال اضمحلال می تواند راهگشای انسداد فکری این دوره باشد. معمار پست مدرن با در هم آمیختن سنت و مدرن و کمک گرفتن از تاریخ فصل جدیدی را آغازیده است. آری روح و معنویت در کنار ابزار مدرن می تواند انسانی جدید و معماری جدیدی را سر و شکل دهد و این مهم می تواند با آشنایی هر چه بیشتر و بهتر دانشجویان و آینده سازان معماری با سنت و مدرنیته ، ضعف ها و نقاط  قدرت شان ، به ساحل سلامت برسد.

+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم مهر 1388ساعت 19:28 توسط میثم
عکس گيگ | آپلود عکس رايگان